Friday, November 19, 2010

Βαθιά σημάδια της Καρδιάς




‘Βαθιά σημάδια της καρδιάς’

Μέρος Α

Κεφάλαιο 1ο

‘Κουλουράκια της Τύχης’

‘Μπέλλα’

Η Ρόζαλι και η Άλις κάθονταν απέναντι μου περιμένοντας με αγωνία να τους αποκαλύψω το σχέδιο που είχα καταστρώσει. Μου ήταν πολύ δύσκολο να μιλήσω γιαυτό στην πραγματικότητα. Αλλά η Άλις και η Ρόζαλι είχαν κερδίσει την εμπιστοσύνη μου. Ήταν οι καλύτερες φίλες που είχα ποτέ και τους χρωστούσα πάρα πολλά όλα αυτά τα χρόνια που ήμασταν συμμαθήτριες στη σχολή. Αναστέναξα, πήρα ένα μπισκότο από τον δίσκο και μασούλησα μηχανικά.

‘Λοιπόν;’ Ρώτησε η Άλις γεμάτη ανυπομονησία.

‘Έχω στο μυαλό μου το τέλειο σχέδιο.’ Είπα και κούνησα το κεφάλι μου για να δώσω θάρρος στον εαυτό μου.

‘Και ποιο είναι αυτό;’ Ρώτησε η Ρόζαλι ανασηκώνοντας το φρύδι της.

Ξεκίνησα να περιγράφω με λεπτομέρειες όλα, όσα δεν θα τολμούσα να εξομολογηθώ ποτέ σε κανέναν άλλο. Αλλά εμπιστευόμουν τα δύο κορίτσια σαν να ήταν αδελφές μου. Και ακόμα περισσότερο χρειαζόμουν να ακούσω τη γνώμη τους.

Το στόμα της Άλις είχε μείνει διάπλατα ανοιχτό ενώ η Ρόζαλι χαμογελούσε κάθε τόσο πονηρά δίνοντας μου περισσότερο θάρρος.

‘Δεν μου ακούγεται άσχημο.’ Σχολίασε ακριβώς τη στιγμή που είχα τελειώσει τον μονόλογο μου.

‘Μπέλλα…’ Η Άλις κόμπιασε, ‘φοβάμαι όλο αυτό μη σε μπλέξει σε περιπέτειες. Και αν δεθείς συναισθηματικά μαζί του;’

‘Δεν πρόκειται να συμβεί αυτό.’ Είπα πεπεισμένη πως ήμουν κατάλληλα προετοιμασμένη να αποφύγω όποια τέτοια πιθανότητα. Για εμένα τα πράγματα ήταν πολύ απλά. Χρειαζόμουν έναν άνδρα για μία πολύ συγκεκριμένη δουλειά. Ήξερα πολύ καλά πως δεν μπορούσα να έχω μέλλον με κανέναν. Άρα δεν υπήρχε φόβος για συναισθηματισμούς. Είχα καταφέρει να αποβάλω αυτού του είδους τα αισθήματα εδώ και πολύ καιρό.

‘Δεν είναι τόσο απλό.’ Συνέχισε η Άλις αλλά η Ρόζαλι την έκοψε.

‘Γιατί το κάνεις τόσο μεγάλο θέμα; Κανείς δεν πρόκειται να αρνηθεί την πρόταση της Μπέλλα. Άλλωστε είναι γνωστό ότι οι άνδρες ενδιαφέρονται για ένα μόνο πράγμα.’

‘Δεν είπα πως η πρόταση της δεν θα γίνει αποδεκτή.’ Ο τόνος της Άλις ήταν επικριτικός. ‘Είπα απλά ότι αυτό μπορεί να κοστίσει στη Μπέλλα συναισθηματικά.’

‘Ναι, αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει να τολμήσει. Έστω και αυτός ο τρόπος ίσως να έχει θετικά αποτελέσματα.’ Στριφογύρισε τα μάτια της στην Άλις κάνοντας με να καταλάβω ότι προσπαθούσε ουσιαστικά να της περάσει κάποιου άλλου είδους μήνυμα. Σηκώθηκα από τη θέση μου και στάθηκα ανάμεσα τους.

‘Μην ελπίζετε ότι αυτό θα οδηγήσει σε κάτι άλλο.’ Είπα ξερά. ‘Είμαι αποφασισμένη και ξέρω πολύ καλά ποια είναι τα όρια.’

‘Και αν αυτός, όποιος κι αν είναι τέλος πάντων, θέλει να μάθει περισσότερα; Θέλει ας πούμε περισσότερα από εσένα;’ Η Άλις σούφρωσε νευρικά τα χείλη της.

‘Δεν υπάρχει τέτοια πιθανότητα.’ Απάντησα κατηγορηματικά. Κάποτε στο παρελθόν είχα πιστέψει πως ίσως και να είχα πιθανότητες να είμαι με κάποιον, να κάνω σχέση. Αλλά οι εμπειρίες του παρελθόντος με δίδαξαν ότι δεν υπήρχε καμία περίπτωση για κάτι τέτοιο. Κανείς δεν ήθελε να είναι μαζί μου από τη στιγμή που ανακάλυπτε… Θεέ μου… Δεν ήθελα καν να το σκέφτομαι. Έδιωξα κάθε τέτοιου είδους σκέψη μακριά και ευχήθηκα να πετύχαινε το σχέδιο μου.

‘Και ποιος είναι ο τυχερός;’ Ρώτησε η Ρόζαλι. Δάγκωσα τα χείλη μου και μου φάνηκε πως τα μάγουλα μου κοκκίνισαν. Το κοφτερό βλέμμα της Άλις δεν βοηθούσε την κατάσταση.

‘Ο Έντουαρντ Κάλλεν.’ Είπα ψυχρά. Η Ρόουζ έπνιξε ένα γελάκι και η Άλις χαμήλωσε το βλέμμα της στο πάτωμα.

‘Μπέλλα… καλύτερα όχι με αυτόν.’ Η Άλις δεν με κοιτούσε στα μάτια. ‘Μπορεί να πληγωθείς.’

‘Αν είναι να γίνει με κάποιον τότε προτιμώ να είναι με κάποιον που μου αρέσει.’ Είχα πάρει εδώ και ημέρες τις αποφάσεις μου. Η Ρόουζ ανασήκωσε απλά τους ώμους της σαν να μην είχε σημασία ποιος θα ήταν.

‘Ναι αλλά απ’ όσο ξέρω, ο Έντουαρντ Κάλλεν σου αρέσει τα τρία τελευταία χρόνια.’ Δάγκωσα απαλά το χείλι μου αυτή τη φορά προσπαθώντας να επιλέξω προσεχτικά τις επόμενες λέξεις μου. Ήταν αλήθεια, ο Έντουαρντ Κάλλεν στοίχειωνε τα όνειρα μου τα τελευταία τρία χρόνια. Και αυτά ήταν όνειρα γεμάτα από εικόνες, μυρωδιές, αγγίγματα και έρωτα. Πράγματα που δεν θα μπορούσα ποτέ στην πραγματικότητα να κάνω μαζί του. Ούτε με αυτόν ούτε με κάποιον άλλο φυσικά. Ξεφύσηξα νευρικά γιατί είχε έρθει η ώρα να αποκαλύψω στις φίλες μου κάτι που ακόμα δεν γνώριζαν.

‘Έχω ήδη βγει δύο φορές μαζί του…’ Είπα χαμογελώντας αθώα.

‘Τι;;;;’ Η Άλις πετάχτηκε στην κυριολεξία από την καρέκλα. ‘Και μας το λες τώρα;’ Τα μάτια της με κοιτούσαν με ενθουσιασμό αλλά και επικριτικά ταυτόχρονα.

‘Ας τη να μιλήσει.’ Είπε η Ρόουζ χαμηλόφωνα. Ήξερα ότι ουσιαστικά ο χαμηλός της τόνος δήλωνε πως περίμενε να τα ακούσει όλα με λεπτομέρειες διαφορετικά θα μου έπαιρνε το κεφάλι. Χαμογέλασα άθελα μου και ξεκίνησα να τους λέω για την περίεργη γνωριμία μας.

Η Άλις ήταν πραγματικά ενθουσιασμένη. Οι αντιδράσεις της ήταν σαν να ζούσε τα γεγονότα που άκουγε η ίδια, λεπτό προς λεπτό.

‘Μπέλλα, γιατί δεν αφήνεις τα πράγματα να εξελιχθούν μόνα τους; Θέλω να πω…’ Την έκοψα πριν προλάβει να συνεχίσει.

‘Από την πρώτη στιγμή που δέχτηκα να βγω μαζί του ήξερα γιατί το έκανα Άλις.’

‘Θες να πεις…’

‘Πως είχε σκεφτεί ήδη το σχέδιο της.’ Ολοκλήρωσε την πρόταση η Ρόζαλι. Εγώ κούνησα απλά καταφατικά το κεφάλι μου.

‘Και πως σκοπεύεις να του το πεις; Τι έχεις στο μυαλό σου;’ Αυτό ήταν στ’ αλήθεια ένα θέμα που με απασχολούσε κι εμένα την ίδια.

‘Έχω σκεφτεί κάτι…’ Είπα και πέρασα τη γλώσσα μου πάνω από τα χείλη μου. Ένιωσα τον λαιμό μου να στεγνώνει.

‘Λοιπόν;’ Η Ρόουζ περίμενε την απάντηση.

‘Σκέφτηκα να του δείξω κατά κάποιο τρόπο…’ Ψέλισσα και ήμουν σίγουρη ότι είχα κοκκινίσει σαν το παντζάρι.

‘Πως θα του δείξεις δηλαδή;’ Τα μάτια της Άλις γούρλωσαν κοιτάζοντας με ικετευτικά.

‘Σε ταινία…’ Κατάφερα να το πω και ένιωσα ένα βάρος να φεύγει.

‘Σε ταινία;’ Ρώτησε η Ρόζαλι και έσκασε στα γέλια. ‘Σκοπεύεις να δεις πορνό μαζί του; Επικίνδυνα πράγματα.’ Είπε και κούνησε το κεφάλι της αποδοκιμαστικά.

‘Είναι ο μόνος τρόπος. Δεν μπορώ να του το πω αλλιώς.’

‘Ναι αλλά μήπως έρθεις σε δύσκολη θέση;’ Η Άλις ήταν πάντα η φωνή της λογικής σε αυτή την παρέα. Προσπάθησα να τους εξηγήσω το σκεπτικό μου.

‘Έχω ήδη βγει δύο φορές μαζί του και τα πράγματα μεταξύ μας είναι πολύ αθώα. Σκοπεύω σύντομα να του αποκαλύψω τις προθέσεις μου δείχνοντας του πολύ απλά τι είναι αυτό που θέλω και αν μπορεί να μου το προσφέρει.’ Ανασήκωσα τους ώμους μου.

‘Αναρωτιέμαι γιατί δεν έγινες επιχειρηματίας.’ Απάντησε κοροϊδευτικά η Ρόζαλι.

‘Νόμιζα ότι τουλάχιστον εσύ θα συμφωνούσες μαζί μου.’ Της πέταξα.

‘Μα συμφωνώ. Αν πραγματικά πιστεύεις ότι μπορείς να το διαχειριστείς ναι. Αλλά όπως είπα και πριν αυτά είναι επικίνδυνα παιχνίδια. Πρέπει να φροντίσεις να του ξεκαθαρίσεις τους όρους του παιχνιδιού.’

‘Αυτό ακριβώς λέω κι εγώ. Αν δεν δεχτεί ή διστάσει πολύ απλά η μικρή μας ιστορία θα τελειώσει εκεί.’ Είπα και μάζεψα τα άδεια φλιτζάνια και πιάτα από το τραπέζι. Με την άκρη του ματιού μου είδα τα βλέμματα της Άλις και της Ρόουζ να διασταυρώνονται.

‘Τι;’ Ρώτησα και άφησα τα σερβίτσια και πάλι πάνω στο τραπέζι. Σταύρωσα τα χέρια μου περιμένοντας μία απάντηση σαν να τις είχα πιάσει να κάνουν κάτι κακό.

‘Απλά ανησυχούμε για εσένα. Και το ξέρεις ότι το μόνο που θέλουμε είναι να είσαι ευτυχισμένη.’

‘Ξέρω τι μπορώ να έχω και τι δεν μπορώ να έχω σε αυτή τη ζωή.’ Ξεκαθάρισα. Η Ρόουζ κούνησε το κεφάλι της συμφωνώντας σιωπηλά μαζί μου. Μου χαμογέλασε αχνά.

‘Θα με βοηθήσετε στα ψώνια που θα χρειαστεί να κάνω; Θεέ μου… δεν έχω πάει ποτέ σε sex shop.’ Είπα και χασκογέλασα.

‘Βασίσου σε εμένα.’ Είπε η Ρόουζ και μου έκλεισε το μάτι.

‘Τέλεια!’ Η Άλις ήταν ενθουσιασμένη και πάλι. ‘Μπορούμε να διαλέξουμε και χρώματα και…’ Μόλις το είπε συνειδητοποίησε την γκάφα της και σταμάτησε.

‘Άλις!’ Η Ρόουζ αναστέναξε.

‘Συγνώμη.’ Είπε.

‘Δεν πειράζει. Άλλωστε τα χρώματα μπορούν να έχουν σημασία για εμένα.’ Τους έκλεισα πονηρά το μάτι.

‘Αυτό είναι το κορίτσι μου!’ Είπε η Ρόουζ.

Καθίσαμε μέχρι αργά εκείνο το απόγευμα και συζητήσαμε για το σχέδιο μου με λεπτομέρειες. Όσα δεν είχα σκεφτεί εγώ τα συμπλήρωσαν τα κορίτσια και αυτή η συζήτηση με βοήθησε να διώξω μακριά τους φόβους μου. Την επόμενη φορά που θα βρισκόμουν με τον Έντουαρντ θα του ξεκαθάριζα λίγο έως πολύ τις προθέσεις μου και ευχήθηκα από μέσα μου να δεχόταν.




‘Έντουαρντ’

Αυτή ήταν οπωσδήποτε η έβδομη φορά που κοιταζόμουν στον καθρέφτη. Μου φαινόταν πως μία τούφα από τα μαλλιά μου πετούσε περισσότερο από το συνηθισμένο και προσπάθησα περνώντας τα δάχτυλα μου από μέσα να την κάνω να καθίσει. Βλαστήμησα μέσα από τα δόντια μου γιατί παρά τις προσπάθειες μου τα μαλλιά μου δεν έλεγαν να υποταχτούν στις επιθυμίες μου. Και αυτό δεν ήταν το μοναδικό μέρος του σώματος μου που αντιδρούσε έτσι…

Απόψε είχα το τρίτο ραντεβού μου με τη Μπέλλα και ήμουν κάτι περισσότερο από ενθουσιασμένος. Έξι ολόκληρους μήνες την παρατηρούσα από μακριά και προσπαθούσα να βρω έναν τρόπο να πιάσω κουβέντα μαζί της.

Η πρώτη φορά που την είδα ήταν εκείνο το απόγευμα που είχα μείνει μέχρι αργά στη σχολή μελετώντας. Τα δάχτυλα μου είχαν πονέσει από την εξάσκηση, οι καρποί μου με έκαιγαν και στο τέλος ένιωσα να ζαλίζομαι. Αλλά αν ήθελα να έχω την καριέρα που ονειρευόμουν αυτό σήμαινε πως ήμουν υποχρεωμένος να εξασκούμαι μέχρι τελικής πτώσης.

Μάζεψα τις παρτιτούρες μου και τα πράγματα μου αποφασίζοντας πως ίσως ήταν καλύτερο να συνεχίσω την εξάσκηση αργότερα στο σπίτι. Δεν ξέρω κι εγώ πως στο καλό μπέρδεψα τους διαδρόμους και βρέθηκα στην άλλη πτέρυγα της σχολής, στο τμήμα ζωγραφικής.

Είχα μόλις συνειδητοποιήσει ότι είχα χαθεί όταν η μουσική του Τσαϊκόφσκι που ακουγόταν από το βάθος μου τράβηξε την προσοχή. Το βασικό θέμα της λίμνης των κύκνων ακουγόταν όλο και πιο δυνατά καθώς πλησίαζα. Στάθηκα έξω από την ανοιχτή πόρτα και τότε είδα ένα κορίτσι με γυρισμένη την πλάτη να ζωγραφίζει με μανία. Ήταν σαν να οδηγούσε τα χέρια της η μουσική. Κάθε νότα ήταν και μία πινελιά πάνω στο μουσαμά της, κάθε φορά που η ένταση δυνάμωνε, αντίστοιχα και εκείνη πρόσθετε ένα ακόμα χρώμα. Τα δάχτυλα της πότε, πότε πετούσαν πάνω στον καμβά διορθώνοντας κάποια ατέλεια και είμαι σίγουρος ότι είχε γεμίσει μπογιές αλλά δεν έδειχνε να την απασχολεί. Έμοιαζε χαμένη, απόλυτα παραδομένη στη μουσική και στο δημιούργημα της.

Αυτό ήταν πραγματικά ότι πιο όμορφο, ότι πιο ερωτικό είχαν δει ποτέ τα μάτια μου. Μέσα στο μυαλό μου πέρασε αυθόρμητα μία εικόνα. Θα μπορούσα να παίζω πιάνο για εκείνη και αυτή να ζωγραφίζει, να γεμίζει με την ψυχή της τους άδειους μουσαμάδες και να τους δίνει ζωή. Δεν είχα δει καν το πρόσωπο της ακόμα παρά μόνο τα πλούσια καστανά μαλλιά της που έφταναν λίγο πιο κάτω από τους ώμους της και τα χέρια της, τα μικροσκοπικά της δάχτυλα που έτρεχαν πάνω στον πίνακα κρατώντας πότε το πινέλο, πότε αδειανά για να σχεδιάσουν, να δημιουργήσουν.

Αυτή τη μοναδική στιγμή κατάλαβα πως ακριβώς όπως αισθανόμουν εγώ όταν έπαιζα μουσική, γεμάτος και ολοκληρωμένος έτσι έπρεπε να ένιωθε κι εκείνη όταν ζωγράφιζε.

Δεν ήξερα ποιο ήταν αυτό το κορίτσι, δεν θυμόμουν να την έχω δει ποτέ ξανά αλλά ένιωσα την πιο τρελή, την πιο απερίγραπτη επιθυμία να τη γνωρίσω. Ήθελα να μάθω τα πάντα γιαυτή, ποια ήταν, πως αποφάσισε να ασχοληθεί με τη ζωγραφική, πως της άρεσε να περνά τον ελεύθερο χρόνο της, πόσο χρονών ήταν…

Έμεινα εκεί για αρκετή ώρα παρατηρώντας τη. Ούτε θυμάμαι ακριβώς πόση. Στο τέλος αποκαμωμένη έκλεισε το cd και την είδα να κατευθύνεται προς τον νιπτήρα. Έπλυνε τα πινέλα της σχολαστικά, καθάρισε όλα της τα εργαλεία ένα, ένα και τότε μπόρεσα επιτέλους να δω το πρόσωπο της. Κρύφτηκα πίσω από την χαραμάδα της πόρτας σίγουρος ότι εκείνη δεν μπορούσε να με δει και έμεινα μαγεμένος από τα όμορφα χαρακτηριστικά της.

Τα μάγουλα της ήταν κόκκινα από την προσπάθεια και είχε δύο ζεστά, καστανά μάτια που ένιωθα πως θα μπορούσα να λιώσω κοιτάζοντας μέσα τους. Τα χείλη της είχαν ένα απαλό ροζ χρώμα σχηματίζοντας μία ανεπαίσθητη, μικρή καρδιά. Απαλές φακίδες ξεκινούσαν από την άκρη της μύτης της που κατέληγαν ελαφρά στα μάγουλα της.

Προς μεγάλη μου απογοήτευση την είδα να μαζεύει τα πράγματα της και κατάλαβα πως είχε έρθει η ώρα για να φύγει. Απομακρύνθηκα γρήγορα από την αίθουσα πριν εκείνη καταλάβει πως κάποιος την παρακολουθούσε. Κρύφτηκα σε μία εσοχή του διαδρόμου περιμένοντας να τη δω να περνάει. Λίγα λεπτά αργότερα πέρασε από μπροστά μου με έναν σάκο κρεμασμένο στον ώμο της και το κεφάλι της σκυμμένο στερώντας μου το δικαίωμα να μπορέσω να δω και πάλι έστω και για λίγο το όμορφο πρόσωπο της.

Για τους επόμενους έξι μήνες μετά από εκείνο το απόγευμα η ζωή μου μετατράπηκε σε μία κόλαση. Όλα μου τα όνειρα είχαν το πρόσωπο της, όλες μου οι σκέψεις ξεχείλιζαν από ζεστό καστανό χρώμα, ξέθαψα όλες τις παρτιτούρες τους Τσαϊκόφσκι και άρχισα να παίζω κομμάτια στο πιάνο σαν τρελός καθώς την ονειρευόμουν.

Ο καθηγητής μου είχε αρχίσει να απορεί με αυτή την ξαφνική και τρελή αλλαγή όσον αφορά τις προτιμήσεις μου στους συνθέτες. Είχα πάντα μία κλήση στον Μότσαρτ και μάλιστα περισσότερο στα εύθυμα κομμάτια του. Γενικότερα είμαι αισιόδοξος άνθρωπος και ακριβώς επειδή η κλασσική μουσική και το πιάνο πολλές φορές μπορούν να γίνουν καταθλιπτικά, προτιμούσα τα πιο ευχάριστα κομμάτια.

Πέρα από αυτό όμως έψαχνα κάθε τόσο για ευκαιρίες ώστε να τη συναντήσω, να τη δω έστω και από μακριά. Ήταν αμέτρητα τα απογεύματα που είχα περάσει έξω από εκείνη την αίθουσα μόνο και μόνο για να τη βλέπω να ζωγραφίζει. Μπορούσα να το κάνω με τις ώρες και δεν χόρταινα ποτέ. Κάθε τόσο άλλαζε μουσικές στο cd της αλλά είχα καταλάβει πως για κάποιο ανεξήγητο λόγο, περισσότερο απ’ όλα της άρεσε η λίμνη των κύκνων. Ήθελα να έχω την ευκαιρία να τη ρωτήσω γιαυτό κάποτε.

Είχα μάθει τα πάντα για εκείνη. Ήξερα πως είχε έρθει στη σχολή μας να σπουδάσει ζωγραφική και πως ήταν από ένα μικρό μέρος της Ουάσιγκτον, το Φορκς. Ήταν παιδί χωρισμένων γονιών και τα τελευταία χρόνια έμενε με τον πατέρα της που ήταν ο σερίφης της περιοχής.

Το όνομα της ήταν Ιζαμπέλα, Ιζαμπέλα Σουάν. Οι φίλοι της τη φώναζαν Μπέλλα…

Κανονική ψύχωση…

Μετά από έξι ολόκληρους μήνες αποφάσισα πως η ιστορία είχε παρατραβήξει. Δεν ήμουν ποτέ δειλός με τα κορίτσια και δεν μπορούσα να καταλάβω για ποιο λόγο δεν μπορούσα έτσι απλά να περάσω από μπροστά της, να απλώσω το χέρι μου και να πω: ‘Γεια είμαι ο Έντουαρντ Κάλλεν!’

Αντί γιαυτό μετά από σκέψη, αποφάσισα ότι το καλύτερο θα ήταν να το κάνω να φανεί πως ήταν τυχαίο. Έσπαγα το κεφάλι μου να βρω έναν τρόπο αλλά καμία ιδέα δεν μου φαινόταν καλή.

Ώσπου μία μέρα…

Ήταν την ώρα του μεσημεριανού φαγητού και την είχα προσέξει σχεδόν από την άλλη άκρη της αίθουσας. Βρισκόταν στη σειρά με έναν άδειο δίσκο περιμένοντας υπομονετικά. Πλησίασα με αργά βήματα χωρίς να είμαι απόλυτα σίγουρος ακόμα για την τρέλα που ετοιμαζόμουν να κάνω.

Η Μπέλλα είχε πάρει μόλις τον δίσκο της και ετοιμαζόταν να κατευθυνθεί στο συνηθισμένο τραπέζι που καθόταν με τις δύο φίλες της, το οποίο προς το παρόν ήταν άδειο. Πριν προλάβει να απομακρυνθεί έβαλα κάτω το κεφάλι μου και άρχισα να περπατάω κατά πάνω της με όλη μου τη δύναμη. Ομολογώ ότι η σύγκρουση ήταν ιδιαίτερα καταστροφική. Όλα όσα περιείχε ο δίσκος της μας έλουσαν και τους δύο στην κυριολεξία. Η τρομοκρατημένη της έκφραση με φόβισε πως ίσως το τολμηρό μου εγχείρημα να είχε αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που ήλπιζα. Έπιασα αμέσως το χέρι της και την ανάγκασα να με κοιτάξει στα μάτια.

‘Είσαι καλά;’ Ρώτησα. Μόλις τα βλέμματα μας διασταυρώθηκαν για πρώτη φορά επιτέλους, ένιωσα την αναπνοή μου να κόβεται.

‘Ναι.’ Είπε μόνο και προσπάθησε να διώξει το γάλα που είχε ποτίσει το τζιν σακάκι της.

‘Συγνώμη… δεν ξέρω πως στο καλό…’

‘Δεν πειράζει.’ Κούνησε το κεφάλι της αποφεύγοντας να με κοιτάξει και έσπρωξε πίσω τις τούφες των μαλλιών της. ‘Πρέπει να πάω στο μπάνιο.’

‘Ναι.’ Είπα και την ακολούθησα. Για καλή μου τύχη την είχα γλιτώσει με λίγους μόνο λεκέδες στο παντελόνι τους οποίους αγνόησα. Περίμενα υπομονετικά έξω από τις τουαλέτες των κοριτσιών. Πέρασαν περισσότερα από δέκα λεπτά τα οποία εμένα προσωπικά μου φάνηκαν αιώνες. Όλη εκείνη την ώρα έφτιαξα δεκάδες σενάρια με το μυαλό μου για το τι θα της έλεγα και τι θα μου απαντούσε. Βημάτισα νευρικά στο διάδρομο βλαστημώντας χαμηλόφωνα. Τελικά η πόρτα άνοιξε και μία φρεσκαρισμένη Μπέλλα με κοίταξε με ντροπαλό χαμόγελο.

Είχε πιάσει τα μαλλιά της μία ψηλή αλογοουρά, είχε βγάλει το τζην σακάκι της και το κρατούσε διπλωμένο στο χέρι της. Το πουκάμισο της είχε μεγάλες στάμπες από το νερό που είχε ρίξει για να το καθαρίσει.

‘Συγνώμη.’ Είπα πάλι ικετευτικά.

‘Δεν πειράζει, δεν το έκανες επίτηδες.’ Είπε εκείνη και μου χαμογέλασε πάλι. Που να ήξερες…

‘Νιώθω στ’ αλήθεια απαίσια γιαυτό που έγινε. Πως μπορώ να επανορθώσω;’ Ρώτησα.

‘Μπορείς να μου αγοράσεις σκόνη για το πλυντήριο.’ Είπε και της ξέφυγε ένα γελάκι. Γέλασα κι εγώ με το αστείο της.

‘Είμαστε σύμφωνοι. Ποια μάρκα προτιμάς;’ Χαμογέλασα παιχνιδιάρικα.

‘Δεν έχω πρόβλημα.’ Ανασήκωσε τους ώμους της και έκανε να ξεκινήσει.

Όχι…. Όχι… Σχεδόν έτρεξα πίσω της.

‘Ξέχασα να συστηθώ, είμαι ο Έντουαρντ Κάλλεν. Σπουδάζω κλασσικό πιάνο.’ Είπα σαν να έκανα διαφήμιση στον εαυτό μου.

‘Ιζαμπέλα Σουάν.’ Είπε εκείνη λακωνικά.

‘Εσύ σε ποιο τμήμα είσαι;’ Ρώτησα με ενδιαφέρον.

‘Στο τμήμα ζωγραφικής. Λοιπόν με συγχωρείς, αλλά με περιμένουν και μάλλον δεν θα προλάβω να φάω τίποτα μέχρι το επόμενο μάθημα.’ Με απέφευγε ευγενικά; Τελικά αυτό δεν είχε πάει ακριβώς όπως το είχα σχεδιάσει. Σε όλα τα σενάρια τα οποία είχα σκεφτεί νωρίτερα πάντα είχα καταφέρει να πείσω τη Μπέλλα να βγει ραντεβού μαζί μου.

‘Ναι βέβαια…’ Είπα και εκείνη έκανε να ξεκινήσει πάλι. ‘Θα μπορούσα να επανορθώσω αγοράζοντας σου φαγητό.’ Ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα.

‘Ευχαριστώ πολύ, δεν χρειάζεται.’

‘Ίσως κάποια άλλη φορά;’ Φώναξα πίσω της ελπίζοντας. Τότε εκείνη γύρισε, κοντοστάθηκε και με κοίταξε. Μου φάνηκε ότι κάτι πέρασε από σκέψη της ακριβώς εκείνη τη μοναδική στιγμή.

‘Μου ζητάς να βγούμε;’ Ρώτησε παιχνιδιάρικα.

‘Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω για να επανορθώσω.’ Είπα απολογητικά.

‘Αύριο είναι Παρασκευή.’ Είπε εκείνη. ‘Βλέπεις σινεμά;’

‘Ναι βέβαια, τι καλλιτέχνης θα ήμουν αν δεν μου άρεσε ο κινηματογράφος;’ Προσπάθησα να δείχνω σίγουρος για τον εαυτό μου.

‘Ωραία τότε. Αύριο στις 8.00 στο κέντρο έξω από το Multiplex. Διάλεξε την ταινία και τα εισιτήρια δικά σου.’

‘Ναι μόνο που… Τι θα ήθελες να δούμε;’ Ρώτησα με αγωνία.

‘Αυτό το αφήνω σε εσένα.’ Είπε και απομακρύνθηκε σιγά, σιγά. Έμεινα έξω από τις τουαλέτες μόνος να αναρωτιέμαι ποια ταινία έπρεπε να διαλέξω την επόμενη ημέρα.

Κατά βάθος μέσα μου πανηγύριζα που είχα καταφέρει έστω και με αυτό τον τρόπο να την πείσω να βγει μαζί μου. Αλλά κάθε βήμα με έφερνε αντιμέτωπο με το επόμενο εμπόδιο. Η επιλογή που θα έκανα σίγουρα θα είχε μεγάλη σημασία για εκείνη. Ήθελα να την εντυπωσιάσω αλλά δεν ήξερα με ποιο τρόπο. Πως στο καλό θα μάθαινα τι είδους ταινίες προτιμούσε;

Εκείνο το βράδυ έστυψα τον εγκέφαλο μου προσπαθώντας να καταλήξω σε κάτι. Άνοιξα το ιντερνέτ και κοίταξα όλες τις ταινίες μία, μία που έδειχναν στις αίθουσες.

‘Πολύ σκληρός για να πεθάνει.’ Απορρίπτεται!

Κατέβηκα λίγο πιο κάτω και είδα τον τίτλο ενός κορυφαίου blockbuster με πιστόλια και κακούς που είχε σπάσει ταμία. Απ’ όσα ήξερα για τη Μπέλλα μάλλον δεν θα της άρεσε κάτι τέτοιο.

Έτριψα νευρικά το μέτωπο μου και μασούλησα μερικά πατατάκια που είχα δίπλα μου στη σακούλα. Το επόμενο έργο στη λίστα ήταν ένα θρίλερ με ζόμπι και είχα αρχίσει να απογοητεύομαι όσο δεν έπαιρνε άλλο…

‘Οι γέφυρες του Μάντισον’ Επαναπροβολή. Κοίταξα την οθόνη και προσπάθησα να θυμηθώ αν είχα δει αυτή την ταινία. Πρωταγωνιστές ο Κλιντ Ίστγουντ και η Μέριλ Στρηπ. Δεν μου θύμιζε κάτι… Η επόμενη κίνηση μου ήταν το Google για να αντλήσω πληροφορίες. Διάβασα την περίληψη και ένα αχνό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη μου.

‘Το καλοκαίρι του 1965, η Φραντζέσκα, μια παντρεμένη γυναίκα με παιδιά, γνωρίζει τον Ρομπερτ, έναν φωτογράφο του Νασιοναλ Τζεογκράφικ, όταν αυτός τυχαίνει να περάσει από τη φάρμα της και να την ρωτήσει οδηγίες για τη γέφυρα Ροζαμουντ. Της εξηγεί πως πρόκειται να φωτογραφήσει τις γέφυρες του Μαντισον και η Φραντζέσκα συμφωνεί να του δείξει η ίδια τις γέφυρες. Έτσι ξεκινάει μεταξύ τους ένας έρωτας καταδικασμένος, μια σχέση γλυκόπικρη για τέσσερις μόνο μέρες που τους σημαδεύει ανεξίτηλα για όλη την υπόλοιπη ζωή τους.’

Η ταινία βασιζόταν σε βιβλίο και έδειχνε ιδανική γιαυτό ακριβώς που είχα στο μυαλό μου. Απ’ όσο είχα καταλάβει, η Μπέλλα ήταν ευαίσθητη και ρομαντική. Εφόσον το πρώτο μας ραντεβού θα ήταν στο σινεμά σίγουρα αυτού του είδους η ταινία θα ήταν κατάλληλη.

Ακριβώς όπως είχαμε κανονίσει την περίμενα στις 8.00 έξω από το multiplex με τα εισιτήρια στο χέρι. Την είδα από μακριά καθώς ερχόταν και έδειχνε πιο όμορφη από ποτέ. Το ντύσιμο της ήταν το συνηθισμένο. Ένα τζην παντελόνι και ένα απλό μπλε πουκάμισο από πάνω. Τα μαλλιά της ήταν καλοχτενισμένα και μου φάνηκε πως είχε περάσει μία ιδέα lip gloss στα χείλη της. Ήθελα σαν τρελός να τη φιλήσω εκείνη ακριβώς τη στιγμή αλλά δεν το έκανα. Μου άρεσε πάρα πολύ και ήθελα να της δώσω την ευκαιρία να με γνωρίσει καλύτερα.

‘Γεια.’ Είπε με τη ζεστή φωνή της μόλις έφτασε κοντά μου. ‘Τι θα δούμε;’ Ρώτησε συγκρατημένα.

‘Αυτό εδώ.’ Είπα και έβγαλα τα εισιτήρια από την τσέπη μου. Διαβάζοντας εκείνη τον τίτλο της ταινίας ένα γλυκό χαμόγελο απλώθηκε στα χείλη της.

‘Πολύ καλή επιλογή.’ Είπε και τα μάτια της έκλεισαν απαλά. ‘Το έχεις δει;’

‘Όχι.’ Είπα την αλήθεια. ‘Εσύ;’

‘Ναι, στο παρελθόν. Αλλά δεν θα έλεγα όχι σε μία δεύτερη φορά.’

‘Δεν ήξερα ότι το έχεις δει.’

‘Ευκαιρία να το δεις εσύ.’ Μου είπε και ξεκίνησε πρώτη.

Σε εκείνο το πρώτο ραντεβού δεν έγινε ουσιαστικά κάτι το ιδιαίτερο. Η ταινία στ’ αλήθεια μου άρεσε και μπορώ να πω ότι αυτός ο ‘καταδικασμένος’ έρωτας κατάφερε να με συγκινήσει κατά κάποιο τρόπο. Στο τέλος της ταινίας μπόρεσα να διακρίνω τα δάκρυα που γυάλιζαν πάνω στο πρόσωπο της Μπέλλα. Δεν είπα τίποτα όμως, έκανα πως δεν το πρόσεξα επειδή δεν ήθελα να τη φέρω σε δύσκολη θέση. Της πρότεινα να πάμε για φαγητό μετά το σινεμά αλλά δεν δέχτηκε.

‘Παρ’ όλο που αύριο είναι Σάββατο θα πρέπει να ξυπνήσω νωρίς. Θα συναντήσω μία συμμαθήτρια μου για κάποια εργασία μελετώντας τον Πικάσο.’ Είπε και στριφογύρισε τα μάτια της.

‘Καταλαβαίνω.’ Είπα και ήμουν πραγματικά απογοητευμένος. Την πήγα μέχρι το σπίτι της και πριν την αποχαιρετήσω αποφάσισα πως δεν θα το άφηνα να τελειώσει έτσι. ‘Τότε ίσως κάποια άλλη φορά; Για φαγητό; Άλλωστε σου χρωστάω.’ Επέμενα.

‘Δεν μου χρωστάς τίποτα αλλά μιας και δεν μπορώ να δεχτώ απόψε τότε ίσως την επόμενη Παρασκευή;’ Ρώτησε δισταχτικά.

Πραγματικά, μία εβδομάδα μετά βρεθήκαμε και πήγαμε σε ένα Ιταλικό εστιατόριο που ήξερα. Παρήγγειλα την καλύτερη πίτσα και αφού φάγαμε, μιλήσαμε για ένα σωρό πράγματα. Της είπα για τις σπουδές μου για τη μουσική και εκείνη αντίστοιχα μου μίλησε για τη ζωγραφική. Μερικές φορές έδειχνε σαν να μην ήθελε να αποκαλύψει πολλά πράγματα για τον εαυτό της αλλά ήμουν αποφασισμένος να μάθω τα πάντα για εκείνη. Και λίγο έως πολύ ήθελα να της δείξω ξεκάθαρα το ενδιαφέρον μου. Ήμουν σίγουρη ότι είχε πάρει το μήνυμα.

Φτάνοντας έξω από το σπίτι της αυτή τη φορά δεν έμεινα άπραγος. Πολύ δειλά την πλησίασα και ακούμπησα τα χείλη μου στα δικά της. Για μία στιγμή φοβήθηκα πως θα με απέρριπτε, πως θα με σταματούσε. Αντί γιαυτό ένιωσα τα χέρια της πίσω από τον αυχένα μου, τα δάχτυλα της χάθηκαν μέσα στις τούφες των μαλλιών μου και η γλώσσα της χόρεψε παιχνιδιάρικα γύρω από τη δική μου. Ήμουν κάτι παραπάνω από ενθουσιασμένος.

Έφερα τα χέρια μου πάνω στο πρόσωπο της, χάιδεψα το μάγουλο της καθώς τη φιλούσα και η αίσθηση έκανε το σώμα μου να μουδιάσει. Τότε εκείνη τραβήχτηκε σιγά, σιγά και με κοίταξε.

‘Λοιπόν; Πότε θα σε δω ξανά;’ Ρώτησα ελπίζοντας ότι θα ήθελε να βρεθούμε σύντομα.

‘Σε μία εβδομάδα την ίδια ώρα;’ Ρώτησε και δεν είχα άλλη επιλογή από το να συμφωνήσω. Θα μπορούσαμε ίσως να βρεθούμε πιο σύντομα μέσα στο Σαββατοκύριακο ή και στη σχολή, να φάμε μία μέρα μαζί αλλά δεν φαινόταν διατεθειμένη για κάτι τέτοιο.

‘Εντάξει.’ Είπα και αποφάσισα πως έπρεπε να είμαι υπομονετικός και να μην πιέζω τα πράγματα. Η Μπέλλα χρειαζόταν χρόνο και ήμουν υποχρεωμένος να της τον προσφέρω.

Αλλά ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ αυτά που με περίμεναν σήμερα. Αφού συναντηθήκαμε την συνηθισμένη ώρα, πήγαμε πάλι για φαγητό σε Κινέζικο εστιατόριο αυτή τη φορά θέλοντας να δοκιμάσουμε διαφορετικές γεύσεις.

Η συζήτηση είχε ξεκινήσει με τον συνηθισμένο τρόπο, μιλώντας για τα μαθήματα μας και διάφορα άλλα τέτοια πράγματα. Κατά βάθος ήθελα να μιλήσουμε για πιο προσωπικά θέματα, να την κάνω να μου ανοιχτεί, να προχωρήσουμε ένα βήμα παραπέρα αλλά έδειχνε όπως πάντα συγκρατημένη. Δύσκολα ξεκινούσε εκείνη μία συζήτηση, συνήθως ήμουν εγώ αυτός που το έκανε.

Αφού είχαμε τελειώσει το φαγητό μας και είχε έρθει το επιδόρπιο, πρόσεξα ότι η Μπέλλα είχε πιει ήδη τρία ποτήρια κρασί παρ’ όλο που στο προηγούμενο ραντεβού μας δεν είχε πιει καθόλου αλκοόλ. Γέμισα το ποτήρι της ελπίζοντας πως ίσως να προσπαθούσε με κάποιο τρόπο να χαλαρώσει τις άμυνες της. Σε καμία περίπτωση δεν περίμενα τα επόμενα λόγια της.

‘Θα ήθελα να μιλήσουμε,’ Ξεκίνησε κρατώντας το ποτήρι στο χέρι της, ‘για το θέμα του σεξ.’ Παραλίγο να πνιγώ τη στιγμή που έτρωγα το γλυκό μου. Ξερόβηξα και ήπια κι εγώ λίγο κρασί κοιτάζοντας τη απορημένος αλλά και ενθουσιασμένος ταυτόχρονα. Φυσικά δεν θα τολμούσα ποτέ να της εξομολογηθώ τι είδους σκέψεις είχα κάνει όλο αυτό τον καιρό, σκέψεις που δεν ήταν καθόλου αθώες. Αλλά ήμουν Κύριος και όταν ενδιαφερόμουν πραγματικά για μία γυναίκα της φερόμουν με τον καλύτερο τρόπο.

‘Για το σεξ;’ Ρώτησα.

‘Ναι.’ Είπε περνώντας τη γλώσσα της πάνω από τα χείλη της στέλνοντας με στον άλλο κόσμο. ‘Δεν είμαι κουτή.’ Είπε και ήμουν περίεργος να δω που ακριβώς θα κατέληγε αυτή η κουβέντα. ‘Δεν έχεις σκεφτεί ποτέ…’

‘Φυσικά και το έχω σκεφτεί.’ Παραδέχτηκα. Αφού με προκαλούσε έπρεπε να είμαι ειλικρινής μαζί της. Μου άρεσε και την ήθελα. Θα ήταν ψέματα να έλεγα το αντίθετο.

‘Κι εγώ το έχω σκεφτεί.’ Είπε κοιτάζοντας το τραπεζομάντηλο μπροστά της. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο αυτή η γνωριμία και η ‘σχέση’ εξελίσσονταν με περίεργο τρόπο. Κράτησα τις σκέψεις μου για τον εαυτό μου περιμένοντας υπομονετικά εκείνη να συνεχίσει.

‘Έχω να σου κάνω μία πρόταση.’ Είπε τότε και με κοίταξε τόσο έντονα στα μάτια που ένιωσα τα γόνατα μου να κόβονται.

‘Τι είδους πρόταση;’ Ρώτησα κρατώντας την αναπνοή μου. Άφησε ένα άηχο γέλιο και ύστερα μου φάνηκε πως οπλίστηκε με όσο περισσότερο θάρρος είχε.

‘Είναι λίγο δύσκολο και περίεργο να στο εξηγήσω. Θα ήθελες να έρθεις απόψε μαζί μου, στο διαμέρισμα μου να σου δείξω;’ Ρώτησε περιμένοντας ανυπόμονα την απάντηση μου.

Τι στο καλό ήταν αυτό που ήθελε να μου δείξει… Υπήρχε άραγε περίπτωση…

Αναστέναξα. Ήθελα να το πάμε σιγά, σιγά και ήλπιζα ότι ίσως κάποια στιγμή να ερχόταν η ώρα για κάτι τέτοιο αλλά ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν είχα φανταστεί ότι θα προέκυπτε τόσο εύκολα και γρήγορα.

‘Δεν θα κάνουμε σεξ απόψε.’ Είπε και με έβγαλε απότομα από τις ονειροπολήσεις μου. ‘Θέλω μόνο να συζητήσουμε την πρόταση μου και αν δεχτείς τότε το κανονίζουμε.’ Έδειχνε πως της ήταν πολύ δύσκολο να πει αυτά τα λόγια, μπορούσα να το νιώσω. Τι στο καλό είχε μέσα στο μυαλό της;

Ήμουν γεμάτος περιέργεια, περισσότερη από πριν τώρα. Ανυπομονούσα να πάμε στο διαμέρισμα της για να δω τον ιδιαίτερο δικό της χώρο αλλά πιο πολύ επειδή ήθελα να μάθω τι ήταν αυτό το οποίο είχε να μου προτείνει.

Δεν μπορούσα φυσικά να γνωρίζω τι σκεφτόταν αλλά εγώ ήξερα πολύ καλά τι ήταν αυτό που ήθελα. Ήθελα εκείνη και σκόπευα να της το δείξω με κάθε ευκαιρία που θα μου έδινε.

‘Εντάξει.’ Συμφώνησα και της χαμογέλασα θέλοντας να την κάνω να νιώσει καλύτερα. Μου άρεσε κατά βάθος που προσπαθούσε να μου εκφράσει τις επιθυμίες της με όποιο τρόπο και αν είχε επιλέξει.

Είχε έρθει η ώρα να πληρώσουμε για να φύγουμε και ακριβώς εκείνη τη στιγμή η σερβιτόρα έφερε τα κουλουράκια της τύχης. Ένα μοναδικό, αινιγματικό χαμόγελο διαγράφηκε στα χείλη της και με κοίταξε σταθερά στα μάτια.

‘Άνοιξε το πρώτη.’ Είπα και πήρα το δικό μου στα χέρια μου.

‘Όχι, μαζί.’ Είπε εκείνη και μέτρησε μέχρι το τρία. Σπάσαμε ταυτόχρονα τα τυχερά κουλουράκια και το χαρτάκι ξετυλίχτηκε μπροστά μου. Την είδα να διαβάζει το δικό της και μου φάνηκε πως σκεφτόταν τα λόγια, λέξη προς λέξη.

‘Τι λέει;’ Με ρώτησε και κατάλαβα πως δεν ήταν διατεθειμένη να διαβάσει το δικό της πρώτα.

‘Αυτοί που φέρνουν χαρά στη ζωή των άλλων δεν μπορούν να την κρατήσουν για τον εαυτό τους.’ Διάβασα και ανασήκωσα τους ώμους μου με απορία. Ανοιγόκλεισε τα μάτια της και δεν σχολίασε απολύτως τίποτα. ‘Τι λέει το δικό σου;’ Ρώτησα.

‘Χρησιμοποίησε ξεκάθαρες μεθόδους, μην υπεκφεύγεις.’ Είπε και μάσησε μηχανικά το χείλι της.

‘Ποτέ δεν έχω καταλάβει τι είναι αυτό που θέλουν πραγματικά να πουν.’ Είπα και πέρασα τα δάχτυλα μου μέσα από τις τούφες των μαλλιών μου μηχανικά.

‘Ούτε κι εγώ.’ Αναστέναξε και έκλεισε το χαρτάκι μέσα στη χούφτα της.

‘Είσαι έτοιμη;’ Ρώτησα ενώ προσπαθούσα να ελέγξω κάπως την ανυπομονησία μου.

‘Έτοιμη.’ Μου απάντησε, πήρε την τσάντα της και σηκώθηκε.

Βγήκαμε έξω στο κρύο, περπατώντας ο ένας πλάι στον άλλο αμίλητοι. Κάτι μου έλεγε ότι τα πράγματα θα μπερδεύονταν στη συνέχεια και προσπάθησα να φτιάξω σενάρια μέσα στο μυαλό μου γιαυτή την αινιγματική πρόταση την οποία σύντομα θα μου έκανε. Αποφάσισα να αφήσω στην άκρη όλες τις αρνητικές σκέψεις και πλησίασα κοντά της. Έκλεισα το χέρι της μέσα στο δικό μου και την κοίταξα στα μάτια θέλοντας να την κάνω να καταλάβει ότι θα ήμουν μαζί της μέχρι το τέλος.

No comments: