Thursday, July 21, 2011

Επίλογος





Σημείωμα του συγγραφέα:

Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου όλους εσάς που μείνατε κοντά μου 1μιση χρόνο για να διαβάζετε την εξέλιξη της ιστορίας και τις περιπέτειες αυτών των λατρεμένων χαρακτήρων. Όταν ξεκίνησα να γράφω το 1920 το έκανα περισσότερο για να διασκεδάσω επειδή 'κάποιοι' με είχαν προκαλέσει ότι δεν γράφω ιδιαίτερα περιγραφικές ερωτικές σκηνές. Τελικά κατέληξε να είναι η μεγαλύτερη ιστορία μου σε έκταση και παράλληλα πέρα από τον ιδιαίτερο ερωτισμό της, η πλοκή με παρέσυρε και με έκανε να θέλω να ερευνήσω περισσότερο τα αισθήματα, τις αδυναμίες και τα πάθη των ηρώων. Συγχωρείστε μου κάποια λάθη που έγιναν σε σχέση με τη χρονική περίοδο που διαδραματίζεται η ιστορία. Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να προσπαθείς να γράψεις και να περιγράψεις μία άλλη, περασμένη εποχή με διαφορετικές αντιλήψεις, συνήθειες, νοοτροπία, ενδυματολογικό κώδικα αλλά περισσότερο απ' όλα ιστορικά. Έκανα ότι καλύτερο μπορούσα και 'έψαχνα' το κάθε τι στο οποίο αναφερόμουν για να μην είναι άτοπες οι περιγραφές μου. Αυτή η ιστορία θα μου λείψει πραγματικά, δέθηκα ιδιαίτερα μαζί της και γράφοντας τη εκπλήρωσα και τη δική μου επιθυμία. Ήθελα να δω τη Μπέλλα και τον Έντουαρντ του 1920...

Σας ευχαριστώ και πάλι και εύχομαι όταν θα ξαναδιαβάσετε την ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος να σας γεμίσει με έντονα συναισθήματα και εικόνες!

χχχχ



Επίλογος


‘Άσπρο και Μαύρο’


‘Μερικά  χρόνια αργότερα’


‘Μπέλλα’


Άσπρο και μαύρο, δύο τόσο διαφορετικά χρώματα κι όμως υπάρχουν στιγμές που μπορείς να πάρεις χαρά και λύπη αντίστοιχα και από τα δύο.

Στο λιβάδι μου την άνοιξη ο ήλιος είναι πάντα δυνατός και όπως κάθε φορά νιώθω γαλήνη όταν βρίσκομαι εκεί, νιώθω ευτυχία. Με τον Έντουαρντ ξαπλωμένο δίπλα μου, να μου κρατά το χέρι και να ακούμε τους ήχους της φύσης είναι πάντα ότι πιο ρομαντικό και όμορφο.

Οι αναμνήσεις έτρεξαν μέσα στο κεφάλι μου η μία μετά την άλλη άθελα μου και δεν μπόρεσα να τις διώξω. Εικόνες όμορφες με ζωηρά και έντονα χρώματα αλλά και άλλες γεμάτες σκιές που με έκαναν να πονέσω.

Ο χαμός του πατέρα μου με είχε επηρεάσει πολύ άσχημα. Ο Τσάρλι Σουάν έφυγε από τη ζωή στα εξήντα πέντε του χρόνια και είχε ζήσει όμορφα και ήρεμα ακριβώς όπως το ήθελε. Η μητέρα μου έκλαψε πολύ και τον αποχαιρέτισε με ένα φιλί και ένα λευκό τριαντάφυλλο.

Η Άλις ήταν βουβή για μέρες ολόκληρες, κανείς δεν μπορούσε να της πάρει ούτε μία λέξη. Ο Τζάσπερ είχε ανησυχήσει πάρα πολύ και στο τέλος οι δυό τους έφυγαν για ένα κοντινό ταξίδι ελπίζοντας ότι αυτό θα την έκανε να ξεχάσει.

Ο Έντουαρντ ήταν γεμάτος νευρικότητα γιατί προσπαθούσα να ελέγξω υπερβολικά τα συναισθήματα μου και δεν ήθελα να αφήσω την απώλεια να με λυγίσει. Έπρεπε να είμαι δυνατή για τα παιδιά μου και σε καμία περίπτωση δεν θα επέτρεπα να με παρασύρει η θλίψη.

Στο τέλος όμως ξέσπασα όταν μείναμε μόνοι οι δυό μας. Έκλαψα πικρά μία ολόκληρη νύχτα στην αγκαλιά του κι εκείνος υπομονετικά με κράτησε εκεί προσπαθώντας να με παρηγορήσει με όποιο τρόπο μπορούσε. Ήμουν τόσο τυχερή που είχα τον Έντουαρντ και ήμουν ευγνώμων για την υπέροχη οικογένεια που είχαμε αποκτήσει.

Ο πατέρας έφυγε λίγο καιρό μετά το μεγάλο κραχ και τα πράγματα δεν ήταν καθόλου καλά. Αρκετός κόσμος έχασε την περιουσία του και ένας γνωστός μας είχε αυτοκτονήσει. Χάρη στον πατέρα μου που μας είχε προειδοποιήσει εμείς δεν χάσαμε ούτε ένα σεντς. Ο Έντουαρντ φρόντισε να τραβήξει όλες μας τις καταθέσεις και τα χρήματα μας ήταν ασφαλή.

Ένας καινούριος πόλεμος είχε ξεκινήσει να μαίνεται στην Ευρώπη και αυτό είχε αναστατώσει ολόκληρο τον κόσμο. Το φιλανθρωπικό αίσθημα είχε φουντώσει μέσα μου και μαζί με τη μητέρα μου στέλναμε κάθε τόσο ότι μπορούσαμε στις χώρες που ήταν σε πόλεμο. Ρούχα, τρόφιμα ακόμα και χρήματα. Ο Έντουαρντ δεν είχε εναντιωθεί ούτε μία φορά κατανοώντας τα αισθήματα μου και αρκετές φορές και ο ίδιος έστελνε φάρμακα ή πήγαινε στο νοσοκομείο και βοηθούσε εθελοντικά όσους είχαν καταλήξει εκεί σε άσχημη κατάσταση.

Ο Κρίστιαν τα είχε καταφέρει και είχε πάρει με άριστα το πτυχίο του. Η Ελίζαμπεθ έγινε δασκάλα όπως ονειρευόταν και το ήξερα πως το επόμενο βήμα ήταν ο γάμος για τους δυό τους. Ο Έντουαρντ σταμάτησε να το πολεμάει, κατέθεσε πολύ νωρίς τα όπλα και αποδέχτηκε τη σχέση τους.

Την ημέρα του γάμου των παιδιών μου ήμουν τόσο συγκινημένη και δεν μπορούσα να σταματήσω τα δάκρυα μου. Ο Έντουαρντ παρέδωσε την Ελίζαμπεθ στον Κρίστιαν και ήταν κάπως παράδοξο αλλά ξέραμε πως η αγάπη τους ήταν αληθινή.

Ο Κρίστιαν ήταν πάντα πολύ ώριμος και αποφασιστικός. Λίγο καιρό μετά τον γάμο τους έφυγαν με την Ελίζαμπεθ για τη Νέα Υόρκη επειδή ο Κρίστιαν ήθελε να συμμετάσχει σε μία έρευνα που γινόταν εκεί για τη θεραπεία ανίατων ασθενειών. Η Ελίζαμπεθ τον ακολούθησε χωρίς δεύτερη σκέψη και δίδασκε σε ένα σχολείο θηλέων. Μας έστελναν κάθε τόσο κάρτες και γράμματα για να μαθαίνουμε τα νέα τους.

Ο μικρός μου Έντουαρντ ήταν το πιο ασυμβίβαστο παιδί μου. Του άρεσε πάντα να μπλέκει σε καυγάδες και επαναστατούσε κάθε τόσο χωρίς να υπάρχει αιτία. Δεν ήταν λίγες οι φορές που καβγάδιζαν με τον πατέρα του έντονα. Δύο φορές είχε εγκαταλείψει το σπίτι μας και είχε καταλήξει στου Κάρλαιλ. Αλλά οι θείοι ήταν πια μεγάλοι σε ηλικία και δεν μου άρεσε καθόλου να τους επιβαρύνει με την παρουσία του. Ο Κάρλαιλ είχε αποσυρθεί και το ιατρείο είχε περάσει εξ’ ολοκλήρου στον Έντουαρντ.

Κάποια στιγμή ο μικρός Έντουαρντ μας ανακοίνωσε ότι ήθελε να γίνει σεναριογράφος και άρχισε να συχνάζει στα στέκια των καλλιτεχνών. Στον Έντουαρντ όπως ήταν λογικό δεν άρεσε καθόλου αυτό και προσπάθησε να τον κάνει να αλλάξει γνώμη. Νομίζω πως η χειρότερη στιγμή όμως ήταν όταν μας ανακοίνωσε πως ήθελε να πάει εθελοντικά να πολεμήσει στο μέτωπο της Αγγλίας. Ο Έντουαρντ τον χαστούκισε και κατέβαλα κάθε δυνατή προσπάθεια για να ισορροπήσουν τα πράγματα.

Ικέτεψα τον γιό μου να μην κάνει κάτι τέτοιο, έπεσα στα πόδια του και τον παρακάλεσα αλλά ήταν ανένδοτος. Ήταν νέος και το αίμα έβραζε μέσα του, ήθελε να πολεμήσει προσπαθώντας να αποδείξει κάτι στον εαυτό του αλλά και σε εμάς που δεν εγκρίναμε και τόσο τις ενέργειες του.

Το μυαλό μου άρχισε να δουλεύει πυρετωδώς. Επικοινώνησα με τον Τέρρυ Γκράντζεστερ και την Κάντυ. Τους παρακάλεσα να διαβάσουν ένα έργο που είχε γράψει και αν πίστευαν πως άξιζε τον κόπο να το ανέβαζαν δίνοντας του την ευκαιρία να κάνει μία αρχή. Έτσι ο Έντουαρντ κατέληξε και αυτός στη Νέα Υόρκη και ευτυχώς το έργο είχε μεγάλη επιτυχία. Ο Τέρρυ πήρε μεγάλο ρίσκο και του χρωστάω μεγάλη ευγνωμοσύνη αλλά νομίζω ότι κι αυτός πάντα έψαχνε έναν τρόπο να ανταποδώσει επειδή είχαμε μεσολαβήσει για να έρθουν ξανά κοντά με την Κάντυ.

Αργότερα ο μικρός μου Έντουαρντ γνώρισε μία θεατρίνα από τον θίασο και την ερωτεύτηκε τρελά. Ο Έντουαρντ φυσικά δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος. Ξεφυσούσε και αναστέναζε σαν μανιασμένος ενώ αναρωτιόταν που στο καλό είχε κάνει λάθος μαζί του. Εγώ ήξερα πως σε αυτά τα πράγματα δεν υπήρχε λάθος και σωστό. Ο καθένας ήταν αυτός που ήταν άσχετα από την ανατροφή του και την οικογένεια του. Δεν ήθελε να το παραδεχτεί αλλά ο γιός μας του έμοιαζε πολύ στον χαρακτήρα. Του άρεσε να διασκεδάζει και να ζει έντονα τη ζωή του ακριβώς όπως έκανε κι ο πατέρας του πριν γνωρίσει εμένα. Ήλπιζα απλά πως κάποια στιγμή θα σοβαρευόταν και θα έβρισκε τον δρόμο του. Παρακαλούσα κάθε μέρα τον Θεό στις προσευχές μου γι’ αυτό.

‘Μπαμπά μου υποσχέθηκες πως θα ψαρέψουμε.’ Ο Τσάρλι έτρεξε ζωηρά και στάθηκε ακριβώς από πάνω μας.

‘Μα φυσικά και θα ψαρέψουμε.’ Απάντησε ο Έντουαρντ.

‘Μα τόση ώρα κάθεστε εδώ με τη μαμά και ούτε που κουνιέστε.’ Παραπονέθηκε.

‘Μας αρέσει να απολαμβάνουμε τον ήλιο.’ Του εξήγησε.

‘Μαμά, σε παρακαλώ.’ Το παιδί γονάτισε δίπλα μου. ‘Θα πάμε να πάρουμε τη βάρκα;’ Σήκωσα ελαφρά το σώμα μου και τον αγκάλιασα απαλά. Έχωσα τα δάχτυλα μου μέσα στις καστανοχάλκινες τούφες των μαλλιών του. Πίσω, σε κάποια άλλη ζωή ήταν σαν να έβλεπα τον Έντουαρντ να μου χαμογελά έχοντας ακριβώς αυτή την έκφραση τότε που ήταν ακόμα νέος. Τα δικά του μαλλιά είχαν αρχίσει να γκριζάρουν ελαφρά στους κροτάφους. Τον κοίταξα και χαμογέλασα.

‘Μην είσαι ανυπόμονος Τσάρλι.’

‘Αν δεν θέλατε να πάμε για ψάρεμα γιατί ήρθαμε εδώ τότε;’

‘Το ήξερες πως η μαμά και ο μπαμπάς γνωρίστηκαν εδώ;’ Τον ρώτησε ο Έντουαρντ.

‘Μα πως γίνεται αυτό; Η γιαγιά μου έχει πει πολλές φορές πως πήγες μία μέρα στο σπίτι της, είδες τη μαμά και την ερωτεύτηκες.’

‘Αυτή την ιστορία ξέρουν οι άλλοι αλλά θα είναι το μυστικό μας.’ Του εκμυστηρεύτηκε. ‘Η αλήθεια είναι πως είδα τη μαμά εδώ όταν ερχόταν μόνη για να κάνει το μπάνιο της στο ποτάμι.’ Του χαμογέλασε και ύστερα κοίταξε εμένα γεμάτος πονηριά.

‘Μαμά ερχόσουν μόνη σ’ αυτή την ερημιά;’

‘Μερικές φορές.’ Παραδέχτηκα. ‘Δεν ήξερα τότε ότι υπήρχαν καρχαρίες και σκυλόψαρα τριγύρω.’ Αστειεύτηκα.

‘Παραδέχομαι ότι ήταν καλή εκείνη η ψαριά.’ Με πείραξε ο Έντουαρντ.

‘Ψάρευες και είδες τη μαμά;’ Αναρωτήθηκε ο Τσάρλι.

‘Όχι ακριβώς.’ Γέλασε ανάλαφρα. ‘Αλλά όπως σου είπα και πριν αυτό θα είναι το μυστικό μας, δεν πρέπει να το μάθει κανείς. Θα το ξέρουμε μόνο εγώ, εσύ και η μαμά.’ Του έκλεισε το μάτι.

‘Εντάξει μπαμπά, δεν θα το πω σε κανέναν.’ Υποσχέθηκε. ‘Πάμε τώρα να ψαρέψουμε; Το καλάμι μου είναι έτοιμο.’ Ένα τεράστιο χαμόγελο σκέπασε το πρόσωπο του, το λακκάκι στο σαγόνι του έγινε πιο ευδιάκριτο. Φίλησα τον γιό μου στο μάγουλο και σηκώθηκα πρώτη.

‘Κύριε Μέισεν θα μας συνοδεύσετε στο ψάρεμα;’ Ρώτησα βλέποντας ότι ο Έντουαρντ δεν ήθελε να εγκαταλείψει για κανένα λόγο το γρασίδι.

‘Θα σας συνοδεύσω κυρία Μέισεν.’ Αποκρίθηκε και σηκώθηκε. Με κράτησε αγκαζέ όπως εκείνη την πρώτη φορά που είχε έρθει στο σπίτι μου για να με γνωρίσει και κάναμε βόλτα στον κήπο. Αυτοί οι τύποι και οι καλοί τρόπο είχαν αρχίσει να φθείρονται κάπως με το πέρασμα του χρόνου. Εγώ και ο Έντουαρντ ανήκαμε σε κάποια άλλη εποχή.

Κατεβήκαμε στο ποτάμι, ο Έντουαρντ τράβηξε τη βάρκα και πρώτος μπήκε μέσα ο Τσάρλι. Ανασήκωσα το φόρεμα μου και με τη βοήθεια του Έντουαρντ τον ακολούθησα. Ανοιχτήκαμε σιγά, σιγά και δεν με πείραζε καθόλου που ο δυνατός ήλιος χτυπούσε το πρόσωπο μου. Το φως αντανακλούσε δυνατά επάνω μας και όλα τα χρώματα είχαν ζωντανέψει κάνοντας με να τυφλωθώ.

Ήμουν τυφλωμένη από αγάπη και ευτυχία μίας περασμένης εποχής αλλά ο χρόνος δεν είχε αλλοιώσει στο ελάχιστο τα αισθήματα μου για τον Έντουαρντ. Αισθανόμουν για εκείνον όπως ακριβώς και τότε που τον είχα γνωρίσει. Ήμουν ακόμα βαθιά ερωτευμένη μαζί του και η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά όταν με κοιτούσε ή όταν χανόμουν στην αγκαλιά του πλημμυρισμένη από ένα σωρό αισθήσεις που με παρέσερναν.

Θα μπορούσα να πάρω μολύβι και χαρτί και να γράψω κάθε στιγμή, κάθε λεπτό αυτής της συγκλονιστικής αγάπης που είχα ζήσει. Ίσως να κατάφερνε μάλιστα αυτό μου το μυθιστόρημα να γίνει επιτυχία. Αλλά σίγουρα θα ήταν πολύ τολμηρό κάτι τέτοιο. Μάλλον θα το μοιραζόμουν μόνο με τον Έντουαρντ και είμαι σίγουρη ότι τα αισθησιακά μου απομνημονεύματα θα είχαν την ικανότητα να τον σοκάρουν λιγάκι. Ή ίσως να επιθυμούσε να γεμίσουμε κι άλλες σελίδες με ακόμα περισσότερες εμπειρίες, με πιο δυνατά συναισθήματα, ποιος ξέρει;

Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω σε εκείνο το πρωινό που ο πατέρας μου, μου ανακοίνωσε την απόφαση του να παντρευτώ τον Έντουαρντ Μέισεν απλά θα έλεγα κατευθείαν ‘ναι’ χωρίς δεύτερη σκέψη. Είναι το μόνο πράγμα που θα άλλαζα, τίποτα άλλο. Ο Έντουαρντ σήκωσε το πρόσωπο του και με κοίταξε.

‘Δείχνεις πολύ σκεφτική.’ Παρατήρησε. ‘Και θα ήθελα πολύ να ξέρω τι κρύβεται μέσα στο όμορφο μυαλό σου.’

‘Μην ανησυχείς αγάπη μου. Θα σου μιλήσω γι’ αυτό αργότερα, όταν θα είμαστε μόνοι οι δυό μας.’ Σχημάτισα τις λέξεις με τα χείλη μου επειδή δεν ήθελα να ακούσει αυτές μου τις δηλώσεις ο γιός μου. Ο Έντουαρντ κατένευσε και είδα την επιθυμία να διαγράφεται στα μάτια του. Μετά από τόσα χρόνια και όμως δεν είχε αλλάξει τίποτα ανάμεσα μας.

‘Αυτό είναι υπόσχεση κυρία Μέισεν.’ Με προειδοποίησε.

‘Μία υπόσχεση την οποία σκοπεύω να εκπληρώσω.’ Τον διαβεβαίωσα και δεν έβλεπα την ώρα να το κάνω.

Το ρεύμα μας παρέσυρε ελαφρά και αφέθηκα να απολαύσω το υπόλοιπο της βόλτας μου γεμάτη ανυπομονησία για όσα θα ακολουθούσαν αργότερα στο σπίτι. Ήμουν ακόμα πολύ ζωντανή και ιδιαίτερα ενεργητική στα θέματα του έρωτα, θα έλεγα αρκετά καλύτερη απ’ όταν ήμουν νέα και άπειρη. Αλλά και ο Έντουαρντ δεν πήγαινε πίσω. Γέλασα ανάλαφρα και ο Έντουαρντ με κοίταξε με απορία.

‘Αργότερα…’ Ψέλλισα θέλοντας να τον κάνω να αναρωτιέται και να ανυπομονεί.

‘Λέω να γυρίσουμε πίσω, δεν νομίζω ότι τα ψάρια θα μας κάνουν την χάρη σήμερα.’ Γκρίνιαξε.

‘Μα έλα μπαμπά, μόλις ξεκινήσαμε.’ Ο Τσάρλι στραβομουτσούνιασε.

‘Έχει δίκιο το παιδί, μόλις ήρθαμε.’ Ανασήκωσα τους ώμους μου. Η ματιά του με έκανε να καταλάβω πως το παιχνίδι είχε μόλις αρχίσει και ήθελε κι εκείνος σαν τρελός να το παίξουμε.

Ανακάθισα ανάλαφρα και άφησα τα μάτια μου να κλείσουν. Η ζωή μου ήταν γεμάτη από χρώματα άλλοτε σκοτεινά και άλλοτε φωτεινά. Αλλά ο Έντουαρντ Άντονι Μέισεν ήταν ο ήλιος μου κι εγώ περιστρεφόμουν γύρω του όπως εκείνος όριζε. Κανείς άλλωστε δεν μπορεί να παραβλέψει τους νόμους της φύσης, ποια ήμουν εγώ που θα μπορούσε να το κάνει;


Τέλος


6 comments:

gerry said...

Μαρία συχαρητήρια!Ήμουν σίγουρος ότι θα βλέπαμε πολλά πράγματα από έσενα ;)
Προσπαθώ να ξεκλέβω λίγο χρόνο και να διαβάζω αυτήν την ιστορία, αλλά την διαβάζω στην αγγλική μετάφραση. Θα συνεχίσεις με την μετάφραση της ιστορίας στα αγγλικα;

~twilightFOREVER

Eli-rose said...

Κάνε παιδιά να δεις καλό σου λένε μετά!!χαχα Πρόσφατα ανακάλυψα τις ιστορίες σου και οφείλω να πω ότι με έχει εντυπωσιάσει το ταλέντο σου!Οι ιστορίες σου δεν είναι απλά ένα lemon καταφέρνεις αυτό απλά να συμπληρώνει την ιστορία και να της δίνει ένταση τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο!!Μπράβο...:-P
Ελίνα

Jokastia said...

Γεράσιμε σε ευχαριστώ πάρα πολύ! Είναι πραγματικά ωραία η μετάφραση και μερικές φορές ξεχνιόμουν κι εγώ και το ξαναδιάβαζα στα αγγλικά. Όσον αφορά για το αν θα συνεχίσουμε τη μετάφραση δεν είναι στο δικό μου χέρι. Εγώ προσωπικά δεν έχω την ικανότητα να μεταφράσω στα αγγλικά και τα κορίτσια που το είχαν αναλάβει λόγω υποχρεώσεων δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν. Προς το παρόν έχει 'παγώσει' το θέμα αλλά φυσικά είμαι ανοιχτή σε προτάσεις αν κάποιος είναι πρόθυμος. ;)

Eli-rose Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σου λόγια. Χαίρομαι όταν έρχονται νέοι αναγνώστες και μου λένε ότι τους αρέσουν αυτά που γράφω. Θέλω κι εγώ να πιστεύω ότι το 1920 ήταν κάτι πολύ περισσότερο από lemons! Περιμένω όσοι ενδιαφέρεστε να διαβάσετε τη νέα μου ιστορία το Desire Blossom και ελπίζω να σας αρέσει εξίσου!

konstadina said...

φοβερή ιστορία!!το τέλος της ιστορία ήταν το ίδιο καταπληκτικό με την υπόλοιπη ιστορία!!ελπίζω να βάλεις σύνομα καινούργιο κεφάλαιο στο desire blossom ;-)

TwilightNtina said...

ti na pw mpravo me magepse i istoria emena proswpika me magepse ta diavaza ksana kai ksana den mporousa na ta xortasw,thelw na sw pw ena megalo MPRAVO!!!!!giati einai apo kalytera kefalaia pou diavasei pote kai pali Mpravo!!!!!

Twilight I LOVE YOU!!!!!!!

Jokastia said...

Το 1920 είναι σταθερή αξία για εμένα. Η πιο μεγάλη ιστορία που έχω γράψει ποτέ σε έκταση, την αγαπώ και έχει μία πολύ ξεχωριστή θέση μέσα στην καρδιά μου!